Mon, 04 Jul 2022 21:33:45 +0000 3.236.107.249:53886 » port 80


Compensabatur, inquit, cum summis doloribus laetitia.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Duo Reges: constructio interrete. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Frater et T. Cui Tubuli nomen odio non est? Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Vadem te ad mortem tyranno dabis pro amico, ut Pythagoreus ille Siculo fecit tyranno? Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam. Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen; Quis, quaeso, illum negat et bonum virum et comem et humanum fuisse? Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit. An, partus ancillae sitne in fructu habendus, disseretur inter principes civitatis, P.

Quae enim dici Latine posse non arbitrabar, ea dicta sunt a
te verbis aptis nec minus plane quam dicuntur a Graecis.

Nam haec ipsa mihi erunt in promptu, quae modo audivi, nec
ante aggrediar, quam te ab istis, quos dicis, instructum
videro.

Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. Reguli reiciendam; An hoc usque quaque, aliter in vita? Quid dubitas igitur mutare principia naturae? Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali.

Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse?

Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus.

Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? An haec ab eo non dicuntur? Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit?

Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Compensabatur, inquit, cum summis doloribus laetitia. Ut pulsi recurrant? Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur? Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris?

Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret?

Quid censes in Latino fore? Nam ista vestra: Si gravis, brevis; Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto.

Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem;

Non semper, inquam; Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? Apud imperitos tum illa dicta sunt, aliquid etiam coronae datum; Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Sumenda potius quam expetenda. Tamen a proposito, inquam, aberramus. Experiamur igitur, inquit, etsi habet haec Stoicorum ratio difficilius quiddam et obscurius. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam?

Ubi ut eam caperet aut quando? In schola desinis. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Minime vero, inquit ille, consentit. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit? Quid, si reviviscant Platonis illi et deinceps qui eorum auditores fuerunt, et tecum ita loquantur? An tu me de L. Nos autem non solum beatae vitae istam esse oblectationem videmus, sed etiam levamentum miseriarum.

Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit.

Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem. Age, inquies, ista parva sunt. Nihil sane. Iam in altera philosophiae parte. Cum audissem Antiochum, Brute, ut solebam, cum M. An potest cupiditas finiri? Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis.

Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q.

Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Id est enim, de quo quaerimus. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Omnia peccata paria dicitis. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Ut optime, secundum naturam affectum esse possit.

Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Ut id aliis narrare gestiant? Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Id Sextilius factum negabat. Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Utilitatis causa amicitia est quaesita. Sed residamus, inquit, si placet. Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas?

Illa autem, morbum, egestatem, dolorem, non appello m a l a,
sed, si libet, r e i e c t a n e a.

Tollenda est atque extrahenda radicitus.

Dicet pro me ipsa virtus nec dubitabit isti vestro beato M. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Poterat autem inpune; Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis?

Quid est igitur, inquit, quod requiras? Refert tamen, quo modo. Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere? Certe non potest.

Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Nulla erit controversia. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit?

Apud imperitos tum illa dicta sunt, aliquid etiam coronae datum; Eadem nunc mea adversum te oratio est. Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia; A mene tu?

Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere.

Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas;

Nullus est igitur cuiusquam dies natalis. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Sed residamus, inquit, si placet. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Nec vero hoc oratione solum, sed multo magis vita et factis et moribus comprobavit.

Sed hoc summum bonum, quod tertia significatione
intellegitur, eaque vita, quae ex summo bono degitur, quia
coniuncta ei virtus est.

Nec vero umquam summum bonum assequi quisquam posset, si
omnia illa, quae sunt extra, quamquam expetenda, summo bono
continerentur.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum.

Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint.

An haec ab eo non dicuntur? Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit; Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Collige omnia, quae soletis: Praesidium amicorum. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Nam quid possumus facere melius? Age sane, inquam.

Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Est, ut dicis, inquit; Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles?

Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere. Et quidem, Cato, hanc totam copiam iam Lucullo nostro notam esse oportebit; Earum etiam rerum, quas terra gignit, educatio quaedam et perfectio est non dissimilis animantium. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare?

At, si voluptas esset bonum, desideraret. Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; Eam stabilem appellas. Hoc uno captus Erillus scientiam summum bonum esse defendit nec rem ullam aliam per se expetendam. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Eaedem res maneant alio modo. Comprehensum, quod cognitum non habet? Quid est enim aliud esse versutum? An tu me de L.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.

Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia? Sed fortuna fortis; Quo modo? Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?

Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas.

Eadem nunc mea adversum te oratio est. Quod cum ita sit, perspicuum est omnis rectas res atque laudabilis eo referri, ut cum voluptate vivatur. Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile. Tamen aberramus a proposito, et, ne longius, prorsus, inquam, Piso, si ista mala sunt, placet. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Si de re disceptari oportet, nulla mihi tecum, Cato, potest esse dissensio. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti.

Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Negare non possum. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Item de contrariis, a quibus ad genera formasque generum venerunt. Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Itaque mihi non satis videmini considerare quod iter sit naturae quaeque progressio.

Nam omnia, quae sumenda quaeque legenda aut optanda sunt, inesse debent in summa bonorum, ut is, qui eam adeptus sit, nihil praeterea desideret.

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam.

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Alterum significari idem, ut si diceretur, officia media omnia aut pleraque servantem vivere. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant.

Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere.

Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Cum praesertim illa perdiscere ludus esset. Et quidem Arcesilas tuus, etsi fuit in disserendo pertinacior, tamen noster fuit; Qui bonum omne in virtute ponit, is potest dicere perfici beatam vitam perfectione virtutis; Non risu potius quam oratione eiciendum? Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius.

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Sed hoc sane concedamus. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant.

Primum non saepe, deinde quae est ista relaxatio, cum et praeteriti doloris memoria recens est et futuri atque inpendentis torquet timor?

Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Sed haec ab Antiocho, familiari nostro, dicuntur multo melius et fortius, quam a Stasea dicebantur. Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Quid affers, cur Thorius, cur Caius Postumius, cur omnium horum magister, Orata, non iucundissime vixerit?

Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius? Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Quid, de quo nulla dissensio est? Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere. Verum hoc idem saepe faciamus. Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Explanetur igitur. Nam de isto magna dissensio est.

Sed ut iis bonis erigimur, quae expectamus, sic laetamur iis, quae recordamur. Sed ad rem redeamus; Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Restinguet citius, si ardentem acceperit. Nam quid possumus facere melius? Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum.

Hanc initio institutionem confusam habet et incertam, ut
tantum modo se tueatur, qualecumque sit, sed nec quid sit
nec quid possit nec quid ipsius natura sit intellegit.

Haec dicuntur inconstantissime.

Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Qui est in parvis malis. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Inquit, dasne adolescenti veniam? At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. -, sed ut hoc iudicaremus, non esse in iis partem maximam positam beate aut secus vivendi. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae.

Verum ut haec non in posteris et in consequentibus, sed in primis continuo peccata sunt, sic ea, quae proficiscuntur a virtute, susceptione prima, non perfectione recta sunt iudicanda.

Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego?

Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Nihil opus est exemplis hoc facere longius.

Non enim, si malum est dolor, carere eo malo satis est ad bene vivendum.
Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint.

Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas.

Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quid, si reviviscant Platonis illi et deinceps qui eorum auditores fuerunt, et tecum ita loquantur? Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur.

Quod idem Peripatetici non tenent, quibus dicendum est, quae et honesta actio sit et sine dolore, eam magis esse expetendam, quam si esset eadem actio cum dolore.

Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Nec hoc ille non vidit, sed verborum magnificentia est et gloria delectatus. Quam nemo umquam voluptatem appellavit, appellat; Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur.

Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit. Itaque si aut requietem natura non quaereret aut eam posset alia quadam ratione consequi. De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur. Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas?

Ratio quidem vestra sic cogit. Quis Aristidem non mortuum diligit? Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Satis est ad hoc responsum. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Sed plane dicit quod intellegit.

Primum non saepe, deinde quae est ista relaxatio, cum et
praeteriti doloris memoria recens est et futuri atque
inpendentis torquet timor?

Cognitio autem haec est una nostri, ut vim corporis animique
norimus sequamurque eam vitam, quae rebus iis ipsis
perfruatur.
Itaque, Torquate, cum diceres clamare Epicurum non posse
iucunde vivi, nisi honeste et sapienter et iuste viveretur,
tu ipse mihi gloriari videbare.

Qui haec didicerunt, quae ille contemnit, sic solent: Duo
genera cupiditatum, naturales et inanes, naturalium duo,
necessariae et non necessariae.
Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem
laetus.

Sed memento te, quae nos sentiamus, omnia probare, nisi quod
verbis aliter utamur, mihi autem vestrorum nihil probari.

Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Omnis enim est natura diligens sui. Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis. Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit?

Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Quae contraria sunt his, malane? Itaque mihi non satis videmini considerare quod iter sit naturae quaeque progressio. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Quid, quod res alia tota est? Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando;

Et qui ipsi sibi bellum indixissent, cruciari dies, noctes torqueri vellent, nec vero sese ipsi accusarent ob eam causam, quod se male suis rebus consuluisse dicerent.

Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. Quid est enim aliud esse versutum? Quis enim confidit semper sibi illud stabile et firmum permansurum, quod fragile et caducum sit? Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Qui autem voluptate vitam effici beatam putabit, qui sibi is conveniet, si negabit voluptatem crescere longinquitate? An hoc usque quaque, aliter in vita? Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse. Respondeat totidem verbis.

Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Ea possunt paria non esse. Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus. Que Manilium, ab iisque M. Illi enim inter se dissentiunt. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Sed ego in hoc resisto; Licet hic rursus ea commemores, quae optimis verbis ab Epicuro de laude amicitiae dicta sunt. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Nihil enim hoc differt.

Cum autem paulum firmitatis accessit, et animo utuntur et
sensibus conitunturque, ut sese erigant, et manibus utuntur
et eos agnoscunt, a quibus educantur.

Nec enim absolvi beata vita sapientis neque ad exitum
perduci poterit, si prima quaeque bene ab eo consulta atque
facta ipsius oblivione obruentur.

Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Nam ante Aristippus, et ille melius. Ea possunt paria non esse. Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Graccho, eius fere, aequalí? Hoc tu nunc in illo probas. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet.

Atque ego: Scis me, inquam, istud idem sentire, Piso, sed a te opportune facta mentio est.
Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt.

Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers? Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit.

At hoc in eo M. Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Idem adhuc; Qui si omnes veri erunt, ut Epicuri ratio docet, tum denique poterit aliquid cognosci et percipi. Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest. Quae cum essent dicta, discessimus. Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui?

Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam.

Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis. Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia.

Restinguet citius, si ardentem acceperit. An eiusdem modi? Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Comprehensum, quod cognitum non habet? Ratio quidem vestra sic cogit. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego?

Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro. Tanta vis admonitionis inest in locis; Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Id enim natura desiderat. Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; At multis se probavit. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Quod quidem iam fit etiam in Academia.

Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis. Sint modo partes vitae beatae. Sullae consulatum? Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Recte, inquit, intellegis. Ita fit beatae vitae domina fortuna, quam Epicurus ait exiguam intervenire sapienti. Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos?

Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium? Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Nihilne te delectat umquam -video, quicum loquar-, te igitur, Torquate, ipsum per se nihil delectat? Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt.

Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit? Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria.

Sic est igitur locutus: Quantus ornatus in Peripateticorum
disciplina sit satis est a me, ut brevissime potuit, paulo
ante dictum.

Pungunt quasi aculeis interrogatiunculis angustis, quibus
etiam qui assentiuntur nihil commutantur animo et idem
abeunt, qui venerant.

Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Sed haec in pueris; Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Tertium autem omnibus aut maximis rebus iis, quae secundum naturam sint, fruentem vivere. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Quid, quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum, opifices denique delectantur historia? Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere.

Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus; Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est. Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus.

Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere? Primum quid tu dicis breve? Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?

An, partus ancillae sitne in fructu habendus, disseretur inter principes civitatis, P. Quem quidem vos, cum improbis poenam proponitis, inpetibilem facitis, cum sapientem semper boni plus habere vultis, tolerabilem. Beatus sibi videtur esse moriens. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Nihilne est in his rebus, quod dignum libero aut indignum esse ducamus? Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Simul atque natum animal est, gaudet voluptate et eam appetit ut bonum, aspernatur dolorem ut malum.

Cur, nisi quod turpis oratio est?

Erat enim Polemonis. Dicet pro me ipsa virtus nec dubitabit isti vestro beato M. Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus; Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse; Ut aliquid scire se gaudeant? Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Quem ad modum quis ambulet, sedeat, qui ductus oris, qui vultus in quoque sit?

Nulla erit controversia.

Quod dicit Epicurus etiam de voluptate, quae minime sint voluptates, eas obscurari saepe et obrui. Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Quid vero? His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent.

Omnis enim est natura diligens sui. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem;

Deinde qui fit, ut ego nesciam, sciant omnes, quicumque Epicurei esse voluerunt? Sextilio Rufo, cum is rem ad amicos ita deferret, se esse heredem Q. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Sed erat aequius Triarium aliquid de dissensione nostra iudicare. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Nam nec vir bonus ac iustus haberi debet qui, ne malum habeat, abstinet se ab iniuria. Illa tamen simplicia, vestra versuta. Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Nos autem non solum beatae vitae istam esse oblectationem videmus, sed etiam levamentum miseriarum.

Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Sed plane dicit quod intellegit. Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere?

Non laboro, inquit, de nomine. Quamquam id quidem, infinitum est in hac urbe; Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Contineo me ab exemplis. Etenim nec iustitia nec amicitia esse omnino poterunt, nisi ipsae per se expetuntur. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam;

Immo videri fortasse.

Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto. Quem ad modum quis ambulet, sedeat, qui ductus oris, qui vultus in quoque sit? Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum.

Ampulla enim sit necne sit, quis non iure optimo irrideatur, si laboret?

Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Erit enim instructus ad mortem contemnendam, ad exilium, ad ipsum etiam dolorem. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum.

Ut Phidias potest a primo instituere signum idque perficere, potest ab alio inchoatum accipere et absolvere, huic est sapientia similis;
Audio equidem philosophi vocem, Epicure, sed quid tibi
dicendum sit oblitus es.

Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo
voluptatem.
Quid enim dicis omne animal, simul atque sit ortum, applicatum esse ad se diligendum esseque in se conservando occupatum?

Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc?

Satis est ad hoc responsum. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status naturae congruentis tenet; Res enim fortasse verae, certe graves, non ita tractantur, ut debent, sed aliquanto minutius.

Bonum incolumis acies: misera caecitas. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune.

An quod ita callida est, ut optime possit architectari voluptates? Minime vero istorum quidem, inquit. Hoc unum Aristo tenuit: praeter vitia atque virtutes negavit rem esse ullam aut fugiendam aut expetendam. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Sic vester sapiens magno aliquo emolumento commotus cicuta, si opus erit, dimicabit. Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit? Cum praesertim illa perdiscere ludus esset.

Num quid tale Democritus? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Dicet pro me ipsa virtus nec dubitabit isti vestro beato M. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Quamquam in hac divisione rem ipsam prorsus probo, elegantiam desidero.

Et tamen quid attinet luxuriosis ullam exceptionem dari aut fingere aliquos, qui, cum luxuriose viverent, a summo philosopho non reprehenderentur eo nomine dumtaxat, cetera caverent?

At iam decimum annum in spelunca iacet. Restant Stoici, qui cum a Peripateticis et Academicis omnia transtulissent, nominibus aliis easdem res secuti sunt. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur.

Quae similitudo in genere etiam humano apparet.

Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Id mihi magnum videtur.

Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere
censeo.

Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici,
verba.

Sed plane dicit quod intellegit. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata. Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis.

Ego vero isti, inquam, permitto.

Nam illud quidem adduci vix possum, ut ea, quae senserit ille, tibi non vera videantur. Illa tamen simplicia, vestra versuta. Quorum altera prosunt, nocent altera. Sint ista Graecorum; Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Et non ex maxima parte de tota iudicabis?

Quod quidem pluris est haud paulo magisque ipsum propter se expetendum quam aut sensus aut corporis ea, quae diximus, quibus tantum praestat mentis excellens perfectio, ut vix cogitari possit quid intersit.
Ista ipsa, quae tu breviter: regem, dictatorem, divitem solum esse sapientem, a te quidem apte ac rotunde;

Perge porro; Sit enim idem caecus, debilis. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Illud non continuo, ut aeque incontentae. Et hercule-fatendum est enim, quod sentio -mirabilis est apud illos contextus rerum.

-, sed ut hoc iudicaremus, non esse in iis partem maximam
positam beate aut secus vivendi.

Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae
effeminari virum vetant in dolore.

Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam; Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. De quibus cupio scire quid sentias. Nos vero, inquit ille; Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint;

Haeret in salebra. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit; Ita prorsus, inquam; Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior;

Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus.
Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt.

Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis
rebus humanis;

Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt.

Nec enim figura corporis nec ratio excellens ingenii humani significat ad unam hanc rem natum hominem, ut frueretur voluptatibus.

Quod quidem nobis non saepe contingit. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Summae mihi videtur inscitiae.

Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est?

Sed quid ages tandem, si utilitas ab amicitia, ut fit saepe, defecerit? Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Negare non possum. Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam.

Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur.

Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Quae enim adhuc protulisti, popularia sunt, ego autem a te elegantiora desidero. Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q. Collatio igitur ista te nihil iuvat. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas.

Quam haec sunt contraria! hic si definire, si dividere
didicisset, si loquendi vim, si denique consuetudinem
verborum teneret, numquam in tantas salebras incidisset.

Hanc se tuus Epicurus omnino ignorare dicit quam aut qualem
esse velint qui honestate summum bonum metiantur.

Cur deinde Metrodori liberos commendas? Quid vero? Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare?

Ecce aliud simile dissimile.

Verum enim diceret, idque Socratem, qui voluptatem nullo
loco numerat, audio dicentem, cibi condimentum esse famem,
potionis sitim.

Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere.

Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Res enim fortasse verae, certe graves, non ita tractantur, ut debent, sed aliquanto minutius. Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare. Hi curatione adhibita levantur in dies, valet alter plus cotidie, alter videt. Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis;

Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Vadem te ad mortem tyranno dabis pro amico, ut Pythagoreus ille Siculo fecit tyranno? Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt.

Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur.

Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Multa sunt dicta ab antiquis de contemnendis ac despiciendis rebus humanis; At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit. Restincta enim sitis stabilitatem voluptatis habet, inquit, illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata.

Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. At enim hic etiam dolore. Conclusum est enim contra Cyrenaicos satis acute, nihil ad Epicurum. Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas.

Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Si longus, levis; An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? Aliis esse maiora, illud dubium, ad id, quod summum bonum dicitis, ecquaenam possit fieri accessio. Restinguet citius, si ardentem acceperit.

Critolaus imitari voluit antiquos, et quidem est gravitate
proximus, et redundat oratio, ac tamen is quidem in patriis
institutis manet.

Quae adhuc, Cato, a te dicta sunt, eadem, inquam, dicere
posses, si sequerere Pyrrhonem aut Aristonem.

Sed hoc sane concedamus.

Et hunc idem dico, inquieta sed ad virtutes et ad vitia nihil interesse. Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat? Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; At iste non dolendi status non vocatur voluptas.

Nam quid possumus facere melius?

Mene ergo et Triarium dignos existimas, apud quos turpiter loquare? Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore.

Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere.

Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Sedulo, inquam, faciam. Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. A villa enim, credo, et: Si ibi te esse scissem, ad te ipse venissem. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Eaedem res maneant alio modo. Sed residamus, inquit, si placet. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Cave putes quicquam esse verius. Equidem etiam Epicurum, in physicis quidem, Democriteum puto.

Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Qui enim existimabit posse se miserum esse beatus non erit. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod.

Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius. Dicet pro me ipsa virtus nec dubitabit isti vestro beato M. Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat.

Nunc vero a primo quidem mirabiliter occulta natura est nec perspici nec cognosci potest. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Minime vero, inquit ille, consentit. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus.

Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-;

Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium
nominati sunt.

Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. Torquatus, is qui consul cum Cn.

Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. Utram tandem linguam nescio?

Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Nonne igitur tibi videntur, inquit, mala? Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt. Cuius etiam illi hortuli propinqui non memoriam solum mihi afferunt, sed ipsum videntur in conspectu meo ponere. Restincta enim sitis stabilitatem voluptatis habet, inquit, illa autem voluptas ipsius restinctionis in motu est.

Non autem hoc: igitur ne illud quidem.

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile. Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio. Non est igitur summum malum dolor. In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum;

An hoc usque quaque, aliter in vita? Quantam rem agas, ut Circeis qui habitet totum hunc mundum suum municipium esse existimet? Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat? Quid Zeno? Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene. Is es profecto tu.

Laboribus hic praeteritis gaudet, tu iubes voluptatibus, et hic se ad ea revocat, e quibus nihil umquam rettulerit ad corpus, tu totus haeres in corpore.

loripsum.net