Sat, 01 Oct 2022 14:46:27 +0000 44.200.137.63:43628 » port 80


Nos commodius agimus.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Ac tamen hic mallet non dolere. Erat enim Polemonis. Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Callipho ad virtutem nihil adiunxit nisi voluptatem, Diodorus vacuitatem doloris. Duo Reges: constructio interrete. Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur?

Qualem igitur hominem natura inchoavit? Et quidem, inquit, vehementer errat; Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Non est igitur summum malum dolor. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Respondeat totidem verbis.

Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. De illis, cum volemus.

Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Hic nihil fuit, quod quaereremus. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est?

Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Simus igitur contenti his. Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus. Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. An dolor longissimus quisque miserrimus, voluptatem non optabiliorem diuturnitas facit? Cur deinde Metrodori liberos commendas? Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti.

Nihil ad rem! Ne sit sane;

Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; In motu et in statu corporis nihil inest, quod animadvertendum esse ipsa natura iudicet? Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Sed ad bona praeterita redeamus.

Equidem etiam curiam nostram-Hostiliam dico, non hanc novam, quae minor mihi esse videtur, posteaquam est maior-solebam intuens Scipionem, Catonem, Laelium, nostrum vero in primis avum cogitare;

Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Quorum altera prosunt, nocent altera. At iam decimum annum in spelunca iacet. Tuo vero id quidem, inquam, arbitratu. Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus?

Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? -, sed ut hoc iudicaremus, non esse in iis partem maximam positam beate aut secus vivendi. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Praeclare, inquit, facis, cum et eorum memoriam tenes, quorum uterque tibi testamento liberos suos commendavit, et puerum diligis.

Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. Cui Tubuli nomen odio non est? Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Quod cum dixissent, ille contra. Ita prorsus, inquam; Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem?

Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Ita redarguitur ipse a sese, convincunturque scripta eius probitate ipsius ac moribus. Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus. Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio.

De illis, cum volemus.

Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat? Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae?

Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Ita redarguitur ipse a sese, convincunturque scripta eius probitate ipsius ac moribus. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Graccho, eius fere, aequalí?

Ut aliquid scire se gaudeant? An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Eadem nunc mea adversum te oratio est. Non est igitur voluptas bonum. Dat enim intervalla et relaxat. At enim hic etiam dolore. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Suo enim quisque studio maxime ducitur.

Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Partim cursu et peragratione laetantur, congregatione aliae coetum quodam modo civitatis imitantur; Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere.

Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo
tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt.

Equidem, sed audistine modo de Carneade?

Sed quae tandem ista ratio est? Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt.

Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Ergo omni animali illud, quod appetiti positum est in eo, quod naturae est accommodatum. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Iam illud quale tandem est, bona praeterita non effluere sapienti, mala meminisse non oportere? Scrupulum, inquam, abeunti; Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est.

Epicurei num desistunt de isdem, de quibus et ab Epicuro
scriptum est et ab antiquis, ad arbitrium suum scribere?

Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur.
Huc et illuc, Torquate, vos versetis licet, nihil in hac
praeclara epistula scriptum ab Epicuro congruens et
conveniens decretis eius reperietis.

De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus
quaeritur.
Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest.

Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget.

Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest. Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Hoc simile tandem est? Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Cur iustitia laudatur? Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Refert tamen, quo modo.

Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Nam bonum ex quo appellatum sit, nescio, praepositum ex eo credo, quod praeponatur aliis. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Satis est ad hoc responsum. Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Non enim solum Torquatus dixit quid sentiret, sed etiam cur.

Deinde qui fit, ut ego nesciam, sciant omnes, quicumque Epicurei esse voluerunt?

In ipsa enim parum magna vis inest, ut quam optime se habere possit, si nulla cultura adhibeatur. Quid dubitas igitur mutare principia naturae? Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem.

Sed mehercule pergrata mihi oratio tua.

A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Praeclarae mortes sunt imperatoriae; Haeret in salebra. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Compensabatur, inquit, cum summis doloribus laetitia. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Nos cum te, M. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant. Isto modo, ne si avia quidem eius nata non esset.

Bonum appello quicquid secundurn naturam est, quod contra
malum, nec ego solus, sed tu etiam, Chrysippe, in foro,
domi;

Zenonis est, inquam, hoc Stoici.

Haec mihi videtur delicatior, ut ita dicam, molliorque ratio, quam virtutis vis gravitasque postulat. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas.

Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Nescio quo modo praetervolavit oratio. Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo.

Sin aliud quid voles, postea.

At, si voluptas esset bonum, desideraret. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio.

Obscura, inquit, quaedam esse confiteor, nec tamen ab illis
ita dicuntur de industria, sed inest in rebus ipsis
obscuritas.

At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum!
Incendi igitur eos, qui audiunt, vides.
Quae enim mala illi non audent appellare, aspera autem et
incommoda et reicienda et aliena naturae esse concedunt, ea
nos mala dicimus, sed exigua et paene minima.

Aut pertinacissimus fueris, si in eo perstiteris ad corpus
ea, quae dixi, referri, aut deserueris totam Epicuri
voluptatem, si negaveris.
Hunc vos beatum;

Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Verum hoc loco sumo verbis his eandem certe vim voluptatis Epicurum nosse quam ceteros. Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Sed tempus est, si videtur, et recta quidem ad me.

Sic est igitur locutus: Quantus ornatus in Peripateticorum
disciplina sit satis est a me, ut brevissime potuit, paulo
ante dictum.

Qualem igitur hominem natura inchoavit?

Immo istud quidem, inquam, quo loco quidque, nisi iniquum postulo, arbitratu meo. Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Suo genere perveniant ad extremum; Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur.

Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur. Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus;

Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status naturae congruentis tenet; At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Si ad corpus pertinentibus, rationes tuas te video compensare cum istis doloribus, non memoriam corpore perceptarum voluptatum; Nunc vero a primo quidem mirabiliter occulta natura est nec perspici nec cognosci potest. Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Ita fit beatae vitae domina fortuna, quam Epicurus ait exiguam intervenire sapienti.

Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante.

Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Quid sequatur, quid repugnet, vident. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum.

Vadem te ad mortem tyranno dabis pro amico, ut Pythagoreus ille Siculo fecit tyranno?

Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat? Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Similiter sensus, cum accessit ad naturam, tuetur illam quidem, sed etiam se tuetur; Non est igitur summum malum dolor. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus.

Torquatus, is qui consul cum Cn. Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare. Haeret in salebra. De hominibus dici non necesse est. Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Dulce amarum, leve asperum, prope longe, stare movere, quadratum rotundum. Sed tu istuc dixti bene Latine, parum plane.

Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam.

At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. Etsi qui potest intellegi aut cogitari esse aliquod animal, quod se oderit? Reguli reiciendam; Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Non est igitur summum malum dolor.

Quid, si reviviscant Platonis illi et deinceps qui eorum auditores fuerunt, et tecum ita loquantur?

Sapiens autem semper beatus est et est aliquando in dolore;

Quod quidem iam fit etiam in Academia. Nam de summo mox, ut dixi, videbimus et ad id explicandum disputationem omnem conferemus. Hic Speusippus, hic Xenocrates, hic eius auditor Polemo, cuius illa ipsa sessio fuit, quam videmus. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur.

Sin autem summa voluptas est, ut Epicuro placet, nihil dolere, primum tibi recte, Chrysippe, concessum est nihil desiderare manum, cum ita esset affecta, secundum non recte, si voluptas esset bonum, fuisse desideraturam.
Quodsi esset in voluptate summum bonum, ut dicitis, optabile
esset maxima in voluptate nullo intervallo interiecto dies
noctesque versari, cum omnes sensus dulcedine omni quasi
perfusi moverentur.

Suo genere perveniant ad extremum;

Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Nec vero intermittunt aut admirationem earum rerum, quae sunt ab antiquis repertae, aut investigationem novarum. Quamquam id quidem, infinitum est in hac urbe; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Sed quid ages tandem, si utilitas ab amicitia, ut fit saepe, defecerit?

Tum Lucius: Mihi vero ista valde probata sunt, quod item fratri puto.

Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. Paupertas si malum est, mendicus beatus esse nemo potest, quamvis sit sapiens. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret. Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita?

Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere.

Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere? An dolor longissimus quisque miserrimus, voluptatem non optabiliorem diuturnitas facit? Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Cupiditates non Epicuri divisione finiebat, sed sua satietate. Quid, si reviviscant Platonis illi et deinceps qui eorum auditores fuerunt, et tecum ita loquantur?

Cognitis autem rerum finibus, cum intellegitur, quid sit et
bonorum extremum et malorum, inventa vitae via est
conformatioque omnium officiorum, cum quaeritur, quo quodque
referatur;

Addo etiam illud, multa iam mihi dare signa puerum et
pudoris et ingenii, sed aetatem vides.

Non risu potius quam oratione eiciendum? Cum praesertim illa perdiscere ludus esset. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer.

Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat.

Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Si enim ad populum me vocas, eum.

Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico.

Non risu potius quam oratione eiciendum? Quos nisi redarguimus, omnis virtus, omne decus, omnis vera laus deserenda est. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint. Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Nam constitui virtus nullo modo potesti nisi ea, quae sunt prima naturae, ut ad summam pertinentia tenebit.

Quis Pullum Numitorium Fregellanum, proditorem, quamquam rei publicae nostrae profuit, non odit? Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Omnis enim est natura diligens sui. Nam his libris eum malo quam reliquo ornatu villae delectari. Audio equidem philosophi vocem, Epicure, sed quid tibi dicendum sit oblitus es. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere?

Eadem nunc mea adversum te oratio est. Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Summus dolor plures dies manere non potest? Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. At iam decimum annum in spelunca iacet. Sed videbimus. Sin aliud quid voles, postea.

Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas?

Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat.

Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris;

Omnia peccata paria dicitis. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; De quibus cupio scire quid sentias. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Hoc ne statuam quidem dicturam pater aiebat, si loqui posset.

Quis istud possit, inquit, negare? Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Ea possunt paria non esse. Disserendi artem nullam habuit. Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Quid igitur dubitamus in tota eius natura quaerere quid sit effectum? Verum hoc loco sumo verbis his eandem certe vim voluptatis Epicurum nosse quam ceteros. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur?

Itaque his sapiens semper vacabit. Sed ad bona praeterita redeamus. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. In schola desinis. Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Cur id non ita fit? Quo minus animus a se ipse dissidens secumque discordans gustare partem ullam liquidae voluptatis et liberae potest. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur.

Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Tamen aberramus a proposito, et, ne longius, prorsus, inquam, Piso, si ista mala sunt, placet.

Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. Equidem e Cn. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur.

An quod ita callida est, ut optime possit architectari voluptates?

Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Tertium autem omnibus aut maximis rebus iis, quae secundum naturam sint, fruentem vivere. At certe gravius. Est, ut dicis, inquam. Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. Deinceps videndum est, quoniam satis apertum est sibi quemque natura esse carum, quae sit hominis natura.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas?

Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quaero igitur, quo modo hae tantae commendationes a natura profectae subito a sapientia relictae sint. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Sit enim idem caecus, debilis. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit?

Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Cur deinde Metrodori liberos commendas? Ergo in gubernando nihil, in officio plurimum interest, quo in genere peccetur. Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit? Ac tamen hic mallet non dolere.

Sit enim idem caecus, debilis. Si est nihil nisi corpus, summa erunt illa: valitudo, vacuitas doloris, pulchritudo, cetera. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Sed residamus, inquit, si placet. Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur.

Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant. Certe non potest. Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Qui enim existimabit posse se miserum esse beatus non erit. Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Minime vero istorum quidem, inquit. At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis.

Quid enim possumus hoc agere divinius? Si alia sentit, inquam, alia loquitur, numquam intellegam quid sentiat; Quod, inquit, quamquam voluptatibus quibusdam est saepe iucundius, tamen expetitur propter voluptatem. Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Qui enim existimabit posse se miserum esse beatus non erit. Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat? Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt.

Qua tu etiam inprudens utebare non numquam.

Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Confecta res esset. Quid ergo hoc loco intellegit honestum? Quare attende, quaeso. Nobis Heracleotes ille Dionysius flagitiose descivisse videtur a Stoicis propter oculorum dolorem. De malis autem et bonis ab iis animalibus, quae nondum depravata sint, ait optime iudicari. Nunc vero a primo quidem mirabiliter occulta natura est nec perspici nec cognosci potest. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Idcirco enim non desideraret, quia, quod dolore caret, id in voluptate est.

Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano. Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; An est aliquid per se ipsum flagitiosum, etiamsi nulla comitetur infamia? Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Illa tamen simplicia, vestra versuta. Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio. Audio equidem philosophi vocem, Epicure, sed quid tibi dicendum sit oblitus es.

Simus igitur contenti his. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Ostendit pedes et pectus. Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis; An potest cupiditas finiri? Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri.

Quod etsi ingeniis magnis praediti quidam dicendi copiam
sine ratione consequuntur, ars tamen est dux certior quam
natura.

Si ad corpus pertinentibus, rationes tuas te video
compensare cum istis doloribus, non memoriam corpore
perceptarum voluptatum;

Haeret in salebra. Ac ne plura complectar-sunt enim innumerabilia-, bene laudata virtus voluptatis aditus intercludat necesse est. Cyrenaici quidem non recusant; Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. A mene tu? Si enim ad populum me vocas, eum.

Nam quid possumus facere melius?

Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne
refers?

An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Id est enim, de quo quaerimus. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi; Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Quis Pullum Numitorium Fregellanum, proditorem, quamquam rei publicae nostrae profuit, non odit? Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata.

Est tamen ea secundum naturam multoque nos ad se expetendam magis hortatur quam superiora omnia.

Quae animi affectio suum cuique tribuens atque hanc, quam dico. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Aliam vero vim voluptatis esse, aliam nihil dolendi, nisi valde pertinax fueris, concedas necesse est. Ut id aliis narrare gestiant?

Qui mos cum a posterioribus non esset retentus, Arcesilas eum revocavit instituitque ut ii, qui se audire vellent, non de se quaererent, sed ipsi dicerent, quid sentirent;

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Et nunc quidem quod eam tuetur, ut de vite potissimum loquar, est id extrinsecus; Quid censes in Latino fore? Cum audissem Antiochum, Brute, ut solebam, cum M.

Admirantes quaeramus ab utroque, quonam modo vitam agere possimus, si nihil interesse nostra putemus, valeamus aegrine simus, vacemus an cruciemur dolore, frigus, famem propulsare possimus necne possimus.

Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? Quia, si mala sunt, is, qui erit in iis, beatus non erit. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Hoc mihi cum tuo fratre convenit.

Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest.

Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Murenam te accusante defenderem. Non potes, nisi retexueris illa. Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas.

Sed virtutem ipsam inchoavit, nihil amplius.

Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. Ad eos igitur converte te, quaeso.

Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Ita multa dicunt, quae vix intellegam. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur. Facit enim ille duo seiuncta ultima bonorum, quae ut essent vera, coniungi debuerunt; Si sapiens, ne tum quidem miser, cum ab Oroete, praetore Darei, in crucem actus est.

Sic est igitur locutus: Quantus ornatus in Peripateticorum disciplina sit satis est a me, ut brevissime potuit, paulo ante dictum.
Illi enim inter se dissentiunt.

Nec vero pietas adversus deos nec quanta iis gratia debeatur
sine explicatione naturae intellegi potest.

Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Cur iustitia laudatur? Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt.

Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus
amicitiis praesidii.

Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt.
Atque omnia quidem scire, cuiuscumque modi sint, cupere curiosorum, duci vero maiorum rerum contemplatione ad cupiditatem scientiae summorum virorum est putandum.

Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Experiamur igitur, inquit, etsi habet haec Stoicorum ratio difficilius quiddam et obscurius. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit.

Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Recte, inquit, intellegis. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Nec hoc ille non vidit, sed verborum magnificentia est et gloria delectatus. Num igitur dubium est, quin, si in re ipsa nihil peccatur a superioribus, verbis illi commodius utantur? Quid enim possumus hoc agere divinius? Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Bonum patria: miserum exilium.

Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis?

Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget.

In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Quis hoc dicit? Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Eam stabilem appellas. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis.

Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit?

Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Nos commodius agimus. Frater et T. Quis Aristidem non mortuum diligit?

Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit.

Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Haec dicuntur fortasse ieiunius; Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Nunc vides, quid faciat. Illud non continuo, ut aeque incontentae.

Itaque, ne si iucundissimis quidem nos somniis usuros putemus, Endymionis somnum nobis velimus dari, idque si accidat, mortis instar putemus.
Neque enim disputari sine reprehensione nec cum iracundia aut pertinacia recte disputari potest.

Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Sumenda potius quam expetenda. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Et hanc quidem primam exigam a te operam, ut audias me quae a te dicta sunt refellentem. Non semper, inquam;

Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. An tu me de L. Sed memento te, quae nos sentiamus, omnia probare, nisi quod verbis aliter utamur, mihi autem vestrorum nihil probari. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit.

Leonidas autem, rex Lacedaemoniorum, se in Thermopylis
trecentosque eos, quos eduxerat Sparta, cum esset proposita
aut fuga turpis aut gloriosa mors, opposuit hostibus.

Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor,
philosophorum.

Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Nihil ad rem! Ne sit sane; Tamen a proposito, inquam, aberramus. Cum sciret confestim esse moriendum eamque mortem ardentiore studio peteret, quam Epicurus voluptatem petendam putat. Hic quoque suus est de summoque bono dissentiens dici vere Peripateticus non potest.

Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Primum Theophrasti, Strato, physicum se voluit; Nihil opus est exemplis hoc facere longius.

Prodest, inquit, mihi eo esse animo. Quem ad modum quis ambulet, sedeat, qui ductus oris, qui vultus in quoque sit? Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis.

Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset natura contenta. Quod eo liquidius faciet, si perspexerit rerum inter eas verborumne sit controversia. Sed hoc sane concedamus.

Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; In contemplatione et cognitione posita rerum, quae quia deorum erat vitae simillima, sapiente visa est dignissima. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Cur id non ita fit? Similiter sensus, cum accessit ad naturam, tuetur illam quidem, sed etiam se tuetur;

Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Praeclare enim Plato: Beatum, cui etiam in senectute contigerit, ut sapientiam verasque opiniones assequi possit. Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Quis Pullum Numitorium Fregellanum, proditorem, quamquam rei publicae nostrae profuit, non odit? Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam.

Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae.

Ad corpus diceres pertinere-, sed ea, quae dixi, ad corpusne refers? Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. Tu quidem reddes; Hoc est dicere: Non reprehenderem asotos, si non essent asoti.

Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Hi autem ponunt illi quidem prima naturae, sed ea seiungunt a finibus et a summa bonorum; Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. A mene tu? Te autem hortamur omnes, currentem quidem, ut spero, ut eos, quos novisse vis, imitari etiam velis. Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis?

Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano.

Nullus est igitur cuiusquam dies natalis. At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Suo enim quisque studio maxime ducitur. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Cur haec eadem Democritus?

Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Nihilne te delectat umquam -video, quicum loquar-, te igitur, Torquate, ipsum per se nihil delectat? Numquam hoc ita defendit Epicurus neque Metrodorus aut quisquam eorum, qui aut saperet aliquid aut ista didicisset. Hoc uno captus Erillus scientiam summum bonum esse defendit nec rem ullam aliam per se expetendam. Quis Aristidem non mortuum diligit?

Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Non potes ergo ista tueri, Torquate, mihi crede, si te ipse et tuas cogitationes et studia perspexeris; At cum de plurimis eadem dicit, tum certe de maximis. Nec vero intermittunt aut admirationem earum rerum, quae sunt ab antiquis repertae, aut investigationem novarum. Rationis enim perfectio est virtus; Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta.

Cum autem assumpta ratío est, tanto in dominatu locatur, ut omnia illa prima naturae hulus tutelae subiciantur.
Quam haec sunt contraria! hic si definire, si dividere didicisset, si loquendi vim, si denique consuetudinem verborum teneret, numquam in tantas salebras incidisset.
Invidiosum nomen est, infame, suspectum.

Disserendi artem nullam habuit. Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. Cur id non ita fit? Ipse Epicurus fortasse redderet, ut Sextus Peducaeus, Sex. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Quippe: habes enim a rhetoribus; Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Quare hoc videndum est, possitne nobis hoc ratio philosophorum dare.

Sed residamus, inquit, si placet. Nam bonum ex quo appellatum sit, nescio, praepositum ex eo credo, quod praeponatur aliis. Sed quot homines, tot sententiae; Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia; Primum divisit ineleganter; Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt. Sic igitur in homine perfectio ista in eo potissimum, quod est optimum, id est in virtute, laudatur. Sed residamus, inquit, si placet. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem;

Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Quid, cum volumus nomina eorum, qui quid gesserint, nota nobis esse, parentes, patriam, multa praeterea minime necessaria? Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium.

Quamquam te quidem video minime esse deterritum. His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Quod eo liquidius faciet, si perspexerit rerum inter eas verborumne sit controversia.

Quid, si efficio ut fateare me non modo quid sit voluptas
scire-est enim iucundus motus in sensu-, sed etiam quid eam
tu velis esse?

Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc
Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia.

Callipho ad virtutem nihil adiunxit nisi voluptatem, Diodorus vacuitatem doloris.

Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Hanc se tuus Epicurus omnino ignorare dicit quam aut qualem esse velint qui honestate summum bonum metiantur. Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare?

Est, ut dicis, inquam.

Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus; Bonum incolumis acies: misera caecitas. Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Cur post Tarentum ad Archytam? Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Hoc ne statuam quidem dicturam pater aiebat, si loqui posset. At hoc in eo M. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Non quaero, quid dicat, sed quid convenienter possit rationi et sententiae suae dicere. Ita multa dicunt, quae vix intellegam.

Tu quidem reddes; Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Quis est tam dissimile homini.

In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno
commutare gestiret.

Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate.
Quae cum dixissem, magis ut illum provocarem quam ut ipse loquerer, tum Triarius leniter arridens: Tu quidem, inquit, totum Epicurum paene e philosophorum choro sustulisti.
Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam.

Idem adhuc; Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Quonam, inquit, modo? Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant.

Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Conclusum est enim contra Cyrenaicos satis acute, nihil ad Epicurum. Quod quidem iam fit etiam in Academia. ALIO MODO. Putabam equidem satis, inquit, me dixisse. Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus.

Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Quonam, inquit, modo? Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio.

Intrandum est igitur in rerum naturam et penitus quid ea postulet pervidendum; Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Itaque contra est, ac dicitis; Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Optime, inquam. Inde igitur, inquit, ordiendum est. Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis.

Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Quare conare, quaeso. Scisse enim te quis coarguere possit? Dici enim nihil potest verius. Quae quidem sapientes sequuntur duce natura tamquam videntes; Quid Zeno? Sed nonne merninisti licere mihi ista probare, quae sunt a te dicta? At certe gravius.

Quasi enim emendum eis sit, quod addant ad virtutem, primum vilissimas res addunt, dein singulas potius, quam omnia, quae prima natura approbavisset, ea cum honestate coniungerent.

Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Paria sunt igitur. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Praeclarae mortes sunt imperatoriae; Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.

Est igitur officium eius generis, quod nec in bonis ponatur nec in contrariis. Sed fortuna fortis; Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Summus dolor plures dies manere non potest? Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Est autem a te semper dictum nec gaudere quemquam nisi propter corpus nec dolere.

Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Quas enim kakaw Graeci appellant, vitia malo quam malitias nominare. Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. An me, inquis, tam amentem putas, ut apud imperitos isto modo loquar? Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; Quid ergo?

Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint.
Non ergo Epicurus ineruditus, sed ii indocti, qui, quae
pueros non didicisse turpe est, ea putant usque ad
senectutem esse discenda.

Quid tanto concursu honestissimorum studiorum, tanto
virtutum comitatu, si ea nullam ad aliam rem nisi ad
voluptatem conquiruntur?
Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare?

loripsum.net