Sun, 27 Nov 2022 05:34:55 +0000 3.80.3.57:51908 » port 80


Quamquam non negatis nos intellegere quid sit voluptas, sed quid ille dicat.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Duo Reges: constructio interrete. Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo.

Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Ita prorsus, inquam; Torquatus, is qui consul cum Cn. Id Sextilius factum negabat. Ut aliquid scire se gaudeant? Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt;

Quid, si non sensus modo ei sit datus, verum etiam animus hominis? Omnia peccata paria dicitis. Summus dolor plures dies manere non potest? Sed fac ista esse non inportuna; An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Nihil ad rem! Ne sit sane;

Sed ut proprius ad ea, Cato, accedam, quae a te dicta sunt, pressius agamus eaque, quae modo dixisti, cum iis conferamus, quae tuis antepono.
Quocirca intellegi necesse est in ipsis rebus, quae
discuntur et cognoscuntur, invitamenta inesse, quibus ad
discendum cognoscendumque moveamur.

Itaque beatior Africanus cum patria illo modo loquens:
Desine, Roma, tuos hostes reliquaque praeclare: Nam tibi
moenimenta mei peperere labores.
Quod enim vituperabile est per se ipsum, id eo ipso vitium
nominatum puto, vel etiam a vitio dictum vituperari.

Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici
potest, cum voluptate legimus?

Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus.

Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer. Laboro autem non sine causa; Sed memento te, quae nos sentiamus, omnia probare, nisi quod verbis aliter utamur, mihi autem vestrorum nihil probari. Venit enim mihi Platonis in mentem, quem accepimus primum hic disputare solitum;

Confecta res esset. Si quae forte-possumus. Quo invento omnis ab eo quasi capite de summo bono et malo disputatio ducitur. Cum praesertim illa perdiscere ludus esset. Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Sit, inquam, tam facilis, quam vultis, comparatio voluptatis, quid de dolore dicemus? Sed plane dicit quod intellegit. Quo modo? Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Nam quid possumus facere melius? Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Inde igitur, inquit, ordiendum est.

Quem Tiberina descensio festo illo die tanto gaudio affecit, quanto L. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Sin autem eos non probabat, quid attinuit cum iis, quibuscum re concinebat, verbis discrepare? Nec vero pietas adversus deos nec quanta iis gratia debeatur sine explicatione naturae intellegi potest. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam.

Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos
uberrimam reperiemus.

Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis
beatum?

Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. Sed plane dicit quod intellegit. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant.

In eo enim positum est id, quod dicimus esse expetendum.

Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo. Haec dicuntur fortasse ieiunius; Quamquam te quidem video minime esse deterritum. Quid sequatur, quid repugnet, vident.

Et quae per vim oblatum stuprum volontaria morte lueret inventa est et qui interficeret filiam, ne stupraretur.

Cum audissem Antiochum, Brute, ut solebam, cum M. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Qui igitur convenit ab alia voluptate dicere naturam proficisci, in alia summum bonum ponere?

Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt.

Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Nunc de hominis summo bono quaeritur; Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum.

Quibus ego vehementer assentior. Quas enim kakaw Graeci appellant, vitia malo quam malitias nominare. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Sed ad rem redeamus; Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Praeclarae mortes sunt imperatoriae;

Adsint etiam formosi pueri, qui ministrent, respondeat his
vestis, argentum, Corinthium, locus ipse, aedificium-hos
ergo asotos bene quidem vivere aut beate numquam dixerim.

Vide, ne magis, inquam, tuum fuerit, cum re idem tibi, quod
mihi, videretur, non nova te rebus nomina inponere.

Gracchum patrem non beatiorem fuisse quam fillum, cum alter stabilire rem publicam studuerit, alter evertere.

Quid, si non sensus modo ei sit datus, verum etiam animus hominis? Quid, quod res alia tota est? Hoc non est positum in nostra actione. Nunc vides, quid faciat. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Restinguet citius, si ardentem acceperit. Sed nimis multa. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus.

Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint. Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. In quo etsi est magnus, tamen nova pleraque et perpauca de moribus. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Quod autem in homine praestantissimum atque optimum est, id deseruit. Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Etsi ea quidem, quae adhuc dixisti, quamvis ad aetatem recte isto modo dicerentur.

Nam memini etiam quae nolo, oblivisci non possum quae volo.

Inde igitur, inquit, ordiendum est. Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Et nunc quidem quod eam tuetur, ut de vite potissimum loquar, est id extrinsecus; Age sane, inquam.

Minime vero probatur huic disciplinae, de qua loquor, aut iustitiam aut amicitiam propter utilitates adscisci aut probari.
Tum mihi Piso: Quid ergo?

Quid, quod res alia tota est? Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Tubulum fuisse, qua illum, cuius is condemnatus est rogatione, P. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Pauca mutat vel plura sane; Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Incommoda autem et commoda-ita enim estmata et dustmata appello-communia esse voluerunt, paria noluerunt.

Quare ad ea primum, si videtur;

Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Quis hoc dicit?

Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria.

Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Quae cum essent dicta, discessimus. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. An potest cupiditas finiri? Quis enim est, qui non videat haec esse in natura rerum tria? Reguli reiciendam; Contineo me ab exemplis. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Itaque his sapiens semper vacabit.

Hic si Peripateticus fuisset, permansisset, credo, in
sententia, qui dolorem malum dicunt esse, de asperitate
autem eius fortiter ferenda praecipiunt eadem, quae Stoici.

Num igitur dubium est, quin, si in re ipsa nihil peccatur a
superioribus, verbis illi commodius utantur?
Si movente, quod tamen dicitis, nulla turpis voluptas erit, quae praetermittenda sit, et simul non proficiscitur animal illud modo natum a summa voluptate, quae est a te posita in non dolendo.

Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur?

Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus.

Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Isto modo, ne si avia quidem eius nata non esset.

Scripsit enim et multis saepe verbis et breviter arteque in
eo libro, quem modo nominavi, mortem nihil ad nos pertinere.

Itaque dicunt nec dubitant: mihi sic usus est, tibi ut opus
est facto, fac.

Quid est igitur, inquit, quod requiras? Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Quod si ita sit, cur opera philosophiae sit danda nescio. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam.

Recte, inquit, intellegis.

Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Huic ego, si negaret quicquam interesse ad beate vivendum quali uteretur victu, concederem, laudarem etiam; Rapior illuc, revocat autem Antiochus, nec est praeterea, quem audiamus. Quod dicit Epicurus etiam de voluptate, quae minime sint voluptates, eas obscurari saepe et obrui. Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti.

Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Explanetur igitur. Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Sint modo partes vitae beatae. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Hoc non est positum in nostra actione. Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer.

Nam ista commendatio puerorum, memoria et caritas amicitiae,
summorum officiorum in extremo spiritu conservatio indicat
innatam esse homini probitatem gratuitam, non invitatam
voluptatibus nec praemiorum mercedibus evocatam.

Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt.

Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis?

Istic sum, inquit. Praeterea et appetendi et refugiendi et omnino rerum gerendarum initia proficiscuntur aut a voluptate aut a dolore. Deinceps videndum est, quoniam satis apertum est sibi quemque natura esse carum, quae sit hominis natura. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Ostendit pedes et pectus. Quid nunc honeste dicit? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. An nisi populari fama? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Quis istum dolorem timet?

Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego?

Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Itaque contra est, ac dicitis; Servari enim iustitia nisi a forti viro, nisi a sapiente non potest. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret?

Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere.

Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Ita enim se Athenis collocavit, ut sit paene unus ex Atticis, ut id etiam cognomen videatur habiturus. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; Atqui perspicuum est hominem e corpore animoque constare, cum primae sint animi partes, secundae corporis. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster?

Reicietur etiam Carneades, nec ulla de summo bono ratio aut voluptatis non dolendive particeps aut honestatis expers probabitur.

Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Qui bonum omne in virtute ponit, is potest dicere perfici beatam vitam perfectione virtutis; Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Experiamur igitur, inquit, etsi habet haec Stoicorum ratio difficilius quiddam et obscurius. Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio.

Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Quae diligentissime contra Aristonem dicuntur a Chryippo. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. De hominibus dici non necesse est. Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Apparet statim, quae sint officia, quae actiones.

Nec enim haec movere potest appetitum animi, nec ullum habet
ictum, quo pellat animum, status hic non dolendi, itaque in
hoc eodem peccat Hieronymus.

Ergo instituto veterum, quo etiam Stoici utuntur, hinc
capiamus exordium.

Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit.

Quod praeceptum quia maius erat, quam ut ab homine videretur, idcirco assignatum est deo. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas.

Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Quae contraria sunt his, malane? Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Vide, ne etiam menses! nisi forte eum dicis, qui, simul atque arripuit, interficit. Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis.

Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune. Nam ante Aristippus, et ille melius. Sedulo, inquam, faciam. Quare, quoniam de primis naturae commodis satis dietum est nunc de maioribus consequentibusque videamus. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Immo alio genere; Apud imperitos tum illa dicta sunt, aliquid etiam coronae datum;

Itaque contra est, ac dicitis; Itaque et vivere vitem et mori dicimus arboremque et novellan et vetulam et vigere et senescere. Tu quidem reddes; Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones.

Cum autem assumpta ratío est, tanto in dominatu locatur, ut omnia illa prima naturae hulus tutelae subiciantur.

Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio.

Quae cum essent dicta, discessimus. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Sextilio Rufo, cum is rem ad amicos ita deferret, se esse heredem Q. At iam decimum annum in spelunca iacet. Satis est ad hoc responsum. Hi curatione adhibita levantur in dies, valet alter plus cotidie, alter videt.

Negat enim summo bono afferre incrementum diem.

Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Transfer idem ad modestiam vel temperantiam, quae est moderatio cupiditatum rationi oboediens. Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse; Nonne igitur tibi videntur, inquit, mala?

Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Quae contraria sunt his, malane? Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere. Praeteritis, inquit, gaudeo. At iam decimum annum in spelunca iacet.

Deinde dolorem quem maximum? Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Ut aliquid scire se gaudeant?

Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur.

Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus.

Haec dicuntur inconstantissime. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere.

Vos ex his tam dissimilibus rebus non modo nomen unum -nam id facilius paterer-, sed etiam rem unam ex duabus facere conamini, quod fieri nullo modo potest.

Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor;

Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Itaque ab his ordiamur. Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Que Manilium, ab iisque M.

Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. An dolor longissimus quisque miserrimus, voluptatem non optabiliorem diuturnitas facit? Negare non possum. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Graece donan, Latine voluptatem vocant. Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Atque ita re simpliciter primo collocata reliqua subtilius persequentes corporis bona facilem quandam rationem habere censebant;

Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. At iam decimum annum in spelunca iacet. Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat;

Est, ut dicis, inquam. Graece donan, Latine voluptatem vocant. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Tum Lucius: Mihi vero ista valde probata sunt, quod item fratri puto. Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit. De hominibus dici non necesse est.

Vulgo enim dicitur: Iucundi acti labores, nec male Euripidesconcludam, si potero, Latine;

Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta.

Quam si explicavisset, non tam haesitaret. Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit? Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Iam illud quale tandem est, bona praeterita non effluere sapienti, mala meminisse non oportere? Qualis ista philosophia est, quae non interitum afferat pravitatis, sed sit contenta mediocritate vitiorum?

Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio.

Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Quid ergo hoc loco intellegit honestum? Nec vero sum nescius esse utilitatem in historia, non modo voluptatem. Erit enim mecum, si tecum erit. Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur.

A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni.
Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim
de virtutis dignitate contentio.

Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior;

Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Res enim concurrent contrariae. Collatio igitur ista te nihil iuvat. Nam de summo mox, ut dixi, videbimus et ad id explicandum disputationem omnem conferemus. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur.

Quibus natura iure responderit non esse verum aliunde finem beate vivendi, a se principia rei gerendae peti; Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas?

Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit?

Quae cum essent dicta, discessimus. Itaque a sapientia praecipitur se ipsam, si usus sit, sapiens ut relinquat. Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur;

Sed tamen intellego quid velit. Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Et adhuc quidem ita nobis progresso ratio est, ut ea duceretur omnis a prima commendatione naturae. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Res tota, Torquate, non doctorum hominum, velle post mortem epulis celebrari memoriam sui nominis. Quid, si etiam iucunda memoria est praeteritorum malorum? Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus.

Quam ob rem utique idem faciunt, ut si laevam partem
neglegerent, dexteram tuerentur, aut ipsius animi, ut fecit
Erillus, cognitionem amplexarentur, actionem relinquerent.

Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum
optimos viros, tum homines doctissimos.

Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus; Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Hic nihil fuit, quod quaereremus. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina. Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Quid interest, nisi quod ego res notas notis verbis appello, illi nomina nova quaerunt, quibus idem dicant?

Videsne quam sit magna dissensio?

Sed nimis multa. Quae duo sunt, unum facit. Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit. Nam quid possumus facere melius? Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego; Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego; Quid ad utilitatem tantae pecuniae?

Nam ut peccatum est patriam prodere, parentes violare, fana
depeculari, quae sunt in effectu, sic timere, sic maerere,
sic in libidine esse peccatum est etiam sine effectu.

Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis?

Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Erat enim Polemonis. Nam, ut paulo ante docui, augendae voluptatis finis est doloris omnis amotio. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint. Cupit enim dícere nihil posse ad beatam vitam deesse sapienti.

Is enim percontando atque interrogando elicere solebat eorum
opiniones, quibuscum disserebat, ut ad ea, quae ii
respondissent, si quid videretur, diceret.

Nam si +omnino nos+ neglegemus, in Aristonea vitia incidemus
et peccata obliviscemurque quae virtuti ipsi principia
dederimus;

Isto modo, ne si avia quidem eius nata non esset. Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego; Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego?

Nunc vero a primo quidem mirabiliter occulta natura est nec
perspici nec cognosci potest.

Nec vero pietas adversus deos nec quanta iis gratia debeatur
sine explicatione naturae intellegi potest.

Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior.

Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Nec vero hoc oratione solum, sed multo magis vita et factis et moribus comprobavit. Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint.

Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes.

Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico.

Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Utram tandem linguam nescio? Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio.

Velut ego nunc moveor. Sint ista Graecorum; Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans; Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio.

Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore.

Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est. Omnis enim est natura diligens sui. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit.

Haec igitur Epicuri non probo, inquam. At multis se probavit. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Et ille ridens: Age, age, inquit,-satis enim scite me nostri sermonis principium esse voluisti-exponamus adolescenti,. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Bonum integritas corporis: misera debilitas. Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi; Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Hoc non est positum in nostra actione.

Ergo et avarus erit, sed finite, et adulter, verum habebit modum, et luxuriosus eodem modo. Conclusum est enim contra Cyrenaicos satis acute, nihil ad Epicurum. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas; Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Nam, ut paulo ante docui, augendae voluptatis finis est doloris omnis amotio. Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Quis contra in illa aetate pudorem, constantiam, etiamsi sua nihil intersit, non tamen diligat?

Itaque hic ipse iam pridem est reiectus;

Quo modo autem philosophus loquitur? Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Haec igitur Epicuri non probo, inquam. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Nunc de hominis summo bono quaeritur; Nam de isto magna dissensio est.

Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Si autem id non concedatur, non continuo vita beata tollitur. Si longus, levis;

At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest. Praeterea et appetendi et refugiendi et omnino rerum gerendarum initia proficiscuntur aut a voluptate aut a dolore. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Sed haec omittamus; Venit ad extremum; Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. Cui Tubuli nomen odio non est? At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate.

Quae cum dixissem, magis ut illum provocarem quam ut ipse loquerer, tum Triarius leniter arridens: Tu quidem, inquit, totum Epicurum paene e philosophorum choro sustulisti.
Hic ego: Etsi facit hic quidem, inquam, Piso, ut vides, ea, quae praecipis, tamen mihi grata hortatio tua est.

Effluit igitur voluptas corporis et prima quaeque avolat saepiusque relinquit causam paenitendi quam recordandi. Utram tandem linguam nescio? Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Quia, si mala sunt, is, qui erit in iis, beatus non erit. Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit.

Sin autem reliqua appetenda sunt, cur, quod est ultimum rerum appetendarum, id non aut ex omnium earum aut ex plurimarum et maximarum appetitione concluditur?

Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quae cum dixisset, finem ille. Non laboro, inquit, de nomine. Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides.

Sed finge non solum callidum eum, qui aliquid improbe faciat, verum etiam praepotentem, ut M. Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Quo studio cum satiari non possint, omnium ceterarum rerum obliti níhil abiectum, nihil humile cogitant; Ne discipulum abducam, times. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Itaque ad tempus ad Pisonem omnes. Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Ex eorum enim scriptis et institutis cum omnis doctrina liberalis, omnis historia. Si alia sentit, inquam, alia loquitur, numquam intellegam quid sentiat; Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum.

Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Quid, si non sensus modo ei sit datus, verum etiam animus hominis? Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Laelius clamores sofòw ille so lebat Edere compellans gumias ex ordine nostros. Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Nam ista vestra: Si gravis, brevis;

Sed haec omittamus; Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Illud urgueam, non intellegere eum quid sibi dicendum sit, cum dolorem summum malum esse dixerit. Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur? Eadem nunc mea adversum te oratio est.

Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Iam in altera philosophiae parte.

Et quidem illud ipsum non nimium probo et tantum patior, philosophum loqui de cupiditatibus finiendis. An hoc usque quaque, aliter in vita?

Est enim perspicuum nullam artem ipsam in se versari, sed esse aliud artem ipsam, aliud quod propositum sit arti.

Cur id non ita fit? Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Num igitur eum postea censes anxio animo aut sollicito fuisse? Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est?

Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris.

Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Quid, de quo nulla dissensio est?

Sed residamus, inquit, si placet. Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Sed quod proximum fuit non vidit. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec.

At vero illa, quae Peripatetici, quae Stoici dicunt, semper
tibi in ore sunt in iudiciis, in senatu.

Naturales divitias dixit parabiles esse, quod parvo esset
natura contenta.

Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim.

Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers?

Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Color egregius, integra valitudo, summa gratia, vita denique conferta voluptatum omnium varietate. Ac ne plura complectar-sunt enim innumerabilia-, bene laudata virtus voluptatis aditus intercludat necesse est. Sit, inquam, tam facilis, quam vultis, comparatio voluptatis, quid de dolore dicemus? Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter.

Cur deinde Metrodori liberos commendas? Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est.

Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis.

Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Non est igitur summum malum dolor. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt.

Ex quo intellegitur nec intemperantiam propter se esse fugiendam temperantiamque expetendam, non quia voluptates fugiat, sed quia maiores consequatur.

Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris?

Et adhuc quidem ita nobis progresso ratio est, ut ea duceretur omnis a prima commendatione naturae. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit? Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur.

Sed est forma eius disciplinae, sicut fere ceterarum, triplex: una pars est naturae, disserendi altera, vivendi tertia.

Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Sint ista Graecorum; Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Semper enim ita adsumit aliquid, ut ea, quae prima dederit, non deserat. Erat enim Polemonis.

Sint modo partes vitae beatae.

Quaero igitur, quo modo hae tantae commendationes a natura profectae subito a sapientia relictae sint. Aufert enim sensus actionemque tollit omnem. Sumenda potius quam expetenda. Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Hoc est non dividere, sed frangere. Vide, ne etiam menses! nisi forte eum dicis, qui, simul atque arripuit, interficit.

Quod equidem non reprehendo; Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Equidem e Cn. Quae similitudo in genere etiam humano apparet.

Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis. Praeteritis, inquit, gaudeo. Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc.

Itaque ut quisque optime natus institutusque est, esse omnino nolit in vita, si gerendis negotiis orbatus possit paratissimis vesci voluptatibus.

Ut aliquid scire se gaudeant? Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Suo enim quisque studio maxime ducitur. Negare non possum. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Peccata paria. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest. Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata.

Esse enim, nisi eris, non potes. Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Possumusne ergo in vita summum bonum dicere, cum id ne in cena quidem posse videamur? At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere.

Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium.

Hic, qui utrumque probat, ambobus debuit uti, sicut facit re, neque tamen dividit verbis. Quae duo sunt, unum facit. Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Quo igitur, inquit, modo?

Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Aberat omnis dolor, qui si adesset, nec molliter ferret et tamen medicis plus quam philosophis uteretur. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur.

Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum;

Quis Aristidem non mortuum diligit? Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Quae contraria sunt his, malane? At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quae sequuntur igitur?

Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit.

Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur.

Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Itaque contra est, ac dicitis; Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret. Sunt enim quasi prima elementa naturae, quibus ubertas orationis adhiberi vix potest, nec equidem eam cogito consectari. Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Si enim ad populum me vocas, eum.

Hoc autem tempore, etsi multa in omni parte Athenarum sunt
in ipsis locis indicia summorum virorum, tamen ego illa
moveor exhedra.

Ea, quae dialectici nunc tradunt et docent, nonne ab illis
instituta sunt aut inventa sunt?

At certe gravius. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Non semper, inquam; Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur.

Et quod est munus, quod opus sapientiae? Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Ubi ut eam caperet aut quando? Istam voluptatem, inquit, Epicurus ignorat? Scisse enim te quis coarguere possit? Res enim se praeclare habebat, et quidem in utraque parte.

Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis.

Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Ut aliquid scire se gaudeant? Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Nam adhuc, meo fortasse vitio, quid ego quaeram non perspicis. Et hunc idem dico, inquieta sed ad virtutes et ad vitia nihil interesse. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos.

Sin autem voluptatem putat adiungendam eam, quae sit in
motu-sic enim appellat hanc dulcem: in motu, illam nihil
dolentis in stabilitate-, quid tendit?

Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum
cuique concedere.

Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur.

Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum. At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit.

Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur. Aliis esse maiora, illud dubium, ad id, quod summum bonum dicitis, ecquaenam possit fieri accessio. Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam.

Quid autem apertius quam, si selectio nulla sit ab iis
rebus, quae contra naturam sint, earum rerum, quae sint
secundum naturam, fore ut tollatur omnis ea, quae quaeratur
laudeturque, prudentia?

Ut pompa, ludis atque eius modi spectaculis teneantur ob
eamque rem vel famem et sitim perferant?

Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt. Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur? De malis autem et bonis ab iis animalibus, quae nondum depravata sint, ait optime iudicari. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -;

Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Ubi ut eam caperet aut quando? Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Is es profecto tu. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Quid igitur, inquit, eos responsuros putas?

Quis istud, quaeso, nesciebat? Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Quod iam a me expectare noli.

Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare. Que Manilium, ab iisque M. Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Qui est in parvis malis. Cave putes quicquam esse verius. Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest. Haec igitur Epicuri non probo, inquam. Sextilio Rufo, cum is rem ad amicos ita deferret, se esse heredem Q. Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere. Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q.

Avaritiamne minuis? Tamen aberramus a proposito, et, ne longius, prorsus, inquam, Piso, si ista mala sunt, placet. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam; Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Sed haec omittamus;

Aliena dixit in physicis nec ea ipsa, quae tibi probarentur;

Nam de isto magna dissensio est. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? Quod cum dixissent, ille contra. Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis. Somnum denique nobis, nisi requietem corporibus et is medicinam quandam laboris afferret, contra naturam putaremus datum; Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum.

Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus; Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Quid ad utilitatem tantae pecuniae? Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Aliam vero vim voluptatis esse, aliam nihil dolendi, nisi valde pertinax fueris, concedas necesse est. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen;

Nunc vides, quid faciat. Tum ille: Tu autem cum ipse tantum librorum habeas, quos hic tandem requiris? Hoc sic expositum dissimile est superiori. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant.


loripsum.net