Tue, 18 Jan 2022 07:27:03 +0000 52.203.18.65:46162 » port 80


Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? An hoc usque quaque, aliter in vita? Certe nihil nisi quod possit ipsum propter se iure laudari.

Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est?

Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Refert tamen, quo modo. Quid est, quod ab ea absolvi et perfici debeat? At modo dixeras nihil in istis rebus esse, quod interesset. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti, pressius. Quem ad modum quis ambulet, sedeat, qui ductus oris, qui vultus in quoque sit? Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Rationis enim perfectio est virtus;

Ergo instituto veterum, quo etiam Stoici utuntur, hinc capiamus exordium. Dicam, inquam, et quidem discendi causa magis, quam quo te aut Epicurum reprehensum velim. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Sed fortuna fortis;

Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi. Sed residamus, inquit, si placet. Erat enim res aperta. Ita fit cum gravior, tum etiam splendidior oratio. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris.

Rationis enim perfectio est virtus; A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat? Equidem, sed audistine modo de Carneade? Indicant pueri, in quibus ut in speculis natura cernitur.

Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Si longus, levis. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur.

Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Perge porro; Sed ut iis bonis erigimur, quae expectamus, sic laetamur iis, quae recordamur. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Quare conare, quaeso. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Erat enim Polemonis.

Quod autem ratione actum est, id officium appellamus. Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti.

Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus.

Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur?

At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus. Ut alios omittam, hunc appello, quem ille unum secutus est. Quae est igitur causa istarum angustiarum?

Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis.
Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris
oratio.

Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt,
deserunt usitata.

Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas;

Sed quod proximum fuit non vidit. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus. Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Idem adhuc; In eo enim positum est id, quod dicimus esse expetendum. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus.

Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q. Itaque contra est, ac dicitis; Nam adhuc, meo fortasse vitio, quid ego quaeram non perspicis. Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. At iam decimum annum in spelunca iacet.

Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius. Torquatus, is qui consul cum Cn. Non autem hoc: igitur ne illud quidem.

Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Magni enim aestimabat pecuniam non modo non contra leges, sed etiam legibus partam. Quis est tam dissimile homini. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet.

Attica pubes reliquique Graeci, qui hoc anapaesto citantur, hoc non dolere solum voluptatis nomine appellaret, illud Aristippeum contemneret, aut, si utrumque probaret, ut probat, coniungeret doloris vacuitatem cum voluptate et duobus ultimis uteretur.

Pugnant Stoici cum Peripateticis.

Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Nunc ita separantur, ut disiuncta sint, quo nihil potest esse perversius.

Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile. Nihil enim hoc differt. An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Ecce aliud simile dissimile. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Satis est ad hoc responsum. Hic ambiguo ludimur.

Concede nihil esse bonum, nisi quod bonestum sit:
concedendum est in virtute esse positam beatam vitam vide
rursus retro: dato hoc dandum erit illud.

Qui si ea, quae dicit, ita sentiret, ut verba significant,
quid inter eum et vel Pyrrhonem vel Aristonem interesset?
Quaeque de virtutibus dicta sunt, quem ad modum eae semper voluptatibus inhaererent, eadem de amicitia dicenda sunt.

At cum de plurimis eadem dicit, tum certe de maximis. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Scisse enim te quis coarguere possit? Sed fac ista esse non inportuna; Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Sed haec nihil sane ad rem; Memini me adesse P. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit? Magno hic ingenio, sed res se tamen sic habet, ut nimis imperiosi philosophi sit vetare meminisse.

Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Tum Lucius: Mihi vero ista valde probata sunt, quod item fratri puto. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia; Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt.

Haec non erant eius, qui innumerabilis mundos infinitasque
regiones, quarum nulla esset ora, nulla extremitas, mente
peragravisset.

Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt.

Utilitatis causa amicitia est quaesita. Sed ego in hoc resisto; Nam illud quidem adduci vix possum, ut ea, quae senserit ille, tibi non vera videantur. Hi curatione adhibita levantur in dies, valet alter plus cotidie, alter videt. Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur;

Sed haec omittamus;

Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Equidem e Cn. Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere? Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt.

Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam.

Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Quod autem meum munus dicis non equidem recuso, sed te adiungo socium. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Utilitatis causa amicitia est quaesita. Theophrastum tamen adhibeamus ad pleraque, dum modo plus in virtute teneamus, quam ille tenuit, firmitatis et roboris. His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent.

Itaque illa non dico me expetere, sed legere, nec optare, sed sumere, contraria autem non fugere, sed quasi secernere.

Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor; Inquit, respondet: Quia, nisi quod honestum est, nullum est aliud bonum! Non quaero iam verumne sit; Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; Nos commodius agimus. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt.

Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Utilitatis causa amicitia est quaesita. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Vide, ne etiam menses! nisi forte eum dicis, qui, simul atque arripuit, interficit. Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Sin aliud quid voles, postea.

Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Ut pulsi recurrant? Est autem etiam actio quaedam corporis, quae motus et status naturae congruentis tenet; Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer. Nam quid possumus facere melius? Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret. An quod ita callida est, ut optime possit architectari voluptates? Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Restinguet citius, si ardentem acceperit. Nihil opus est exemplis hoc facere longius.

Sic exclusis sententiis reliquorum cum praeterea nulla esse possit, haec antiquorum valeat necesse est.

Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere. Res tota, Torquate, non doctorum hominum, velle post mortem epulis celebrari memoriam sui nominis. Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Nam et complectitur verbis, quod vult, et dicit plane, quod intellegam;

Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Sed audiamus ipsum: Compensabatur, inquit, tamen cum his omnibus animi laetitia, quam capiebam memoria rationum inventorumque nostrorum. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Dici enim nihil potest verius. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Etsi qui potest intellegi aut cogitari esse aliquod animal, quod se oderit?

Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Tamen aberramus a proposito, et, ne longius, prorsus, inquam, Piso, si ista mala sunt, placet. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quod autem principium officii quaerunt, melius quam Pyrrho; Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Quo modo autem philosophus loquitur?

Eademne, quae restincta siti?

Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum. Quid ait Aristoteles reliquique Platonis alumni? Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus; Praeclare hoc quidem. Quando enim Socrates, qui parens philosophiae iure dici potest, quicquam tale fecit?

At iste non dolendi status non vocatur voluptas. Sunt enim prima elementa naturae, quibus auctis vírtutis quasi germen efficitur. Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Tum ille: Tu autem cum ipse tantum librorum habeas, quos hic tandem requiris? In contemplatione et cognitione posita rerum, quae quia deorum erat vitae simillima, sapiente visa est dignissima. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit?

Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Quibusnam praeteritis? Laboro autem non sine causa; Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; Putabam equidem satis, inquit, me dixisse. Minime vero istorum quidem, inquit. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi?

Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Hoc mihi cum tuo fratre convenit. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit;

Eam tum adesse, cum dolor omnis absit;

Dicet pro me ipsa virtus nec dubitabit isti vestro beato M. Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia; Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Virtutibus igitur rectissime mihi videris et ad consuetudinem nostrae orationis vitia posuisse contraria. Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest.

Qui potest igitur habitare in beata vita summi mali metus? Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus.

Quae tamen a te agetur non melior, quam illae sunt, quas interdum optines.

Quid de Platone aut de Democrito loquar? Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? Quod autem ratione actum est, id officium appellamus. Quae contraria sunt his, malane? Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Ego vero isti, inquam, permitto. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam.

Habebat tamen rationem valitudinis: utebatur iis exercitationibus, ut ad cenam et sitiens et esuriens veniret, eo cibo, qui et suavissimus esset et idem facillimus ad concoquendum, vino et ad voluptatem et ne noceret.

Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Totum autem id externum est, et quod externum, id in casu est. Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari possint; Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere.

Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; Ut id aliis narrare gestiant? Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris?

Nec enim ille respirat, ante quam emersit, et catuli aeque
caeci, prius quam dispexerunt, ac si ita futuri semper
essent.

Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae
praeposita et reiecta diximus;

Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Inde igitur, inquit, ordiendum est. Si longus, levis dictata sunt. Immo alio genere; Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit. Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur.

Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse
velint, philosophi ante fiant.

Nam, ut paulo ante docui, augendae voluptatis finis est
doloris omnis amotio.

Erat enim Polemonis.

Sint ista Graecorum; Quid iudicant sensus? At multis se probavit. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Quod equidem non reprehendo; Venit ad extremum;

Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere. Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Ergo in gubernando nihil, in officio plurimum interest, quo in genere peccetur. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Non igitur bene. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis.

Praeteritis, inquit, gaudeo.

Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Laboro autem non sine causa; Iam illud quale tandem est, bona praeterita non effluere sapienti, mala meminisse non oportere? Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Restatis igitur vos; Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur.

Non modo carum sibi quemque, verum etiam vehementer carum esse? Longum est enim ad omnia respondere, quae a te dicta sunt. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Cetera illa adhibebat, quibus demptis negat se Epicurus intellegere quid sit bonum. Quae similitudo in genere etiam humano apparet.

Mihi vero, inquit, placet agi subtilius et, ut ipse dixisti,
pressius.

Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris
privatio.
Ergo in iis adolescentibus bonam spem esse dicemus et magnam indolem, quos suis commodis inservituros et quicquid ipsis expediat facturos arbitrabimur?
Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer.

Graece donan, Latine voluptatem vocant.

Et quidem, inquit, vehementer errat; Ad quorum et cognitionem et usum iam corroborati natura ipsa praeeunte deducimur. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur; Bestiarum vero nullum iudicium puto. Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Cur id non ita fit? Et hercule-fatendum est enim, quod sentio -mirabilis est apud illos contextus rerum. Num igitur utiliorem tibi hunc Triarium putas esse posse, quam si tua sint Puteolis granaria?

Dicis eadem omnia et bona et mala, quae quidem dicunt ii,
qui numquam philosophum pictum, ut dicitur, viderunt:
valitudinem, vires, staturam, formam, integritatem
unguiculorum omnium bona, deformitatem, morbum, debilitatem
mala.

His similes sunt omnes, qui virtuti student levantur vitiis,
levantur erroribus, nisi forte censes Ti.

Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Sit, inquam, tam facilis, quam vultis, comparatio voluptatis, quid de dolore dicemus? Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Est enim tanti philosophi tamque nobilis audacter sua decreta defendere.

Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. Duo Reges: constructio interrete. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Vide, ne etiam menses! nisi forte eum dicis, qui, simul atque arripuit, interficit. Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint. Sed residamus, inquit, si placet. Quaero igitur, quo modo hae tantae commendationes a natura profectae subito a sapientia relictae sint. Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam?

Stuprata per vim Lucretia a regis filio testata civis se ipsa interemit.

Quippe: habes enim a rhetoribus; Occultum facinus esse potuerit, gaudebit; Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat; Et quod est munus, quod opus sapientiae? Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis. Hos contra singulos dici est melius.

Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Minime vero, inquit ille, consentit. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Non est igitur voluptas bonum. Quid sequatur, quid repugnet, vident. Nos commodius agimus. In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus.

Neutrum vero, inquit ille.

Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Et quidem, inquit, vehementer errat; Cur deinde Metrodori liberos commendas? Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Gracchum patrem non beatiorem fuisse quam fillum, cum alter stabilire rem publicam studuerit, alter evertere.

Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Et quidem Arcesilas tuus, etsi fuit in disserendo pertinacior, tamen noster fuit; Qui est in parvis malis.

Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Vide, quaeso, rectumne sit. Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus;

Summus dolor plures dies manere non potest? Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Prioris generis est docilitas, memoria; Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Id Sextilius factum negabat. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris.

Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum.

Hoc non est positum in nostra actione. Quis Pullum Numitorium Fregellanum, proditorem, quamquam rei publicae nostrae profuit, non odit? Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Eam stabilem appellas. Qui igitur convenit ab alia voluptate dicere naturam proficisci, in alia summum bonum ponere? Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem;

Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit. His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Ego vero isti, inquam, permitto. Quid, quod res alia tota est?

Nam illud quidem adduci vix possum, ut ea, quae senserit ille, tibi non vera videantur. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere censeo. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Et ille ridens: Video, inquit, quid agas;

Primum quid tu dicis breve?

Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat. Quem si tenueris, non modo meum Ciceronem, sed etiam me ipsum abducas licebit. Aperiendum est igitur, quid sit voluptas; Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio?

Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim.

Qui igitur convenit ab alia voluptate dicere naturam proficisci, in alia summum bonum ponere? Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Hic ambiguo ludimur. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Facile est hoc cernere in primis puerorum aetatulis. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Ita prorsus, inquam; Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Ad eos igitur converte te, quaeso.

Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest. Ratio enim nostra consentit, pugnat oratio. Quid affers, cur Thorius, cur Caius Postumius, cur omnium horum magister, Orata, non iucundissime vixerit? Immo alio genere; Id Sextilius factum negabat. Prioris generis est docilitas, memoria;

Quid de Platone aut de Democrito loquar? Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Non quam nostram quidem, inquit Pomponius iocans;

Quia voluptatem hanc esse sentiunt omnes, quam sensus accipiens movetur et iucunditate quadam perfunditur.

Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Quae qui non vident, nihil umquam magnum ac cognitione dignum amaverunt. Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Falli igitur possumus. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Suo genere perveniant ad extremum; Nescio quo modo praetervolavit oratio. Minime vero, inquit ille, consentit.

Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. An hoc usque quaque, aliter in vita? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Cum praesertim illa perdiscere ludus esset. Illo enim addito iuste fit recte factum, per se autem hoc ipsum reddere in officio ponitur. Neminem videbis ita laudatum, ut artifex callidus comparandarum voluptatum diceretur. Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit.

Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum.

Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus; An hoc usque quaque, aliter in vita? Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret.

Sic, quod est extremum omnium appetendorum atque ductum a
prima commendatione naturae, multis gradibus adscendit, ut
ad summum perveniret, quod cumulatur ex integritate corporis
et ex mentis ratione perfecta.

Itaque homo in primis ingenuus et gravis, dignus illa
familiaritate Scipionis et Laelii, Panaetius, cum ad Q.
At iam decimum annum in spelunca iacet.

Esse enim, nisi eris, non potes. Quis, quaeso, illum negat et bonum virum et comem et humanum fuisse?

Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Sin te auctoritas commovebat, nobisne omnibus et Platoni ipsi nescio quem illum anteponebas? Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur;

Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse;

Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. At iam decimum annum in spelunca iacet. Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Sed quod proximum fuit non vidit. Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere. Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn.

Cur iustitia laudatur?

Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Age, inquies, ista parva sunt. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Primum quid tu dicis breve?

Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim.

Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Tollenda est atque extrahenda radicitus. Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum. At negat Epicurus-hoc enim vestrum lumen estquemquam, qui honeste non vivat, iucunde posse vivere. Quo modo autem philosophus loquitur? Ergo in utroque exercebantur, eaque disciplina effecit tantam illorum utroque in genere dicendi copiam.

Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Octavio fuit, cum illam severitatem in eo filio adhibuit, quem in adoptionem D. Itaque his sapiens semper vacabit. Quid sequatur, quid repugnet, vident. Atqui, inquit, si Stoicis concedis ut virtus sola, si adsit vitam efficiat beatam, concedis etiam Peripateticis. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Cenasti in vita numquam bene, cum omnia in ista Consumis squilla atque acupensere cum decimano. Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur.

Qui autem ita frui volunt voluptatibus, ut nulli propter eas consequantur dolores, et qui suum iudicium retinent, ne voluptate victi faciant id, quod sentiant non esse faciendum, ii voluptatem maximam adipiscuntur praetermittenda voluptate.

Callipho ad virtutem nihil adiunxit nisi voluptatem, Diodorus vacuitatem doloris.

Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. At negat Epicurus-hoc enim vestrum lumen estquemquam, qui honeste non vivat, iucunde posse vivere. Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Nemo nostrum istius generis asotos iucunde putat vivere. Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat? Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Suo enim quisque studio maxime ducitur.

Nam hunc ipsum sive finem sive extremum sive ultimum
definiebas id esse, quo omnia, quae recte fierent,
referrentur neque id ipsum usquam referretur.

Quos quidem tibi studiose et diligenter tractandos magnopere
censeo.

Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Sunt enim prima elementa naturae, quibus auctis vírtutis quasi germen efficitur. Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Aufert enim sensus actionemque tollit omnem. Explanetur igitur. Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia. De maximma autem re eodem modo, divina mente atque natura mundum universum et eius maxima partis administrari. Non est igitur voluptas bonum. In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Nihilo beatiorem esse Metellum quam Regulum.

De bona autem fama-quam enim appellant eÈdoj¤an, aptius
est bonam famam hoc loco appellare quam gloriam-Chrysippus
quidem et Diogenes detracta utilitate ne digitum quidem eius
causa porrigendum esse dicebant;

Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus.
Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere.

Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda.

Qui autem de summo bono dissentit de tota philosophiae ratione dissentit. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas.

Nam prius a se poterit quisque discedere quam appetitum earum rerum, quae sibi conducant, amittere. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi; Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Cum praesertim illa perdiscere ludus esset. Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Restatis igitur vos; Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. An dolor longissimus quisque miserrimus, voluptatem non optabiliorem diuturnitas facit? Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere.

Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus. Quis, quaeso, illum negat et bonum virum et comem et humanum fuisse? Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Qualem igitur hominem natura inchoavit? Ne in odium veniam, si amicum destitero tueri. Ille enim occurrentia nescio quae comminiscebatur; Nam si propter voluptatem, quae est ista laus, quae possit e macello peti?

Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus.

Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Sed plane dicit quod intellegit. Bonum negas esse divitias, praeposìtum esse dicis? Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Et hi quidem ita non sola virtute finem bonorum contineri putant, ut rebus tamen omnibus virtutem anteponant; Quarum cum una sit, qua mores conformari putantur, differo eam partem, quae quasi stirps ets huius quaestionis. Itaque e contrario moderati aequabilesque habitus, affectiones ususque corporis apti esse ad naturam videntur. Est autem a te semper dictum nec gaudere quemquam nisi propter corpus nec dolere.

Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio. Sit sane ista voluptas. Hoc enim identidem dicitis, non intellegere nos quam dicatis voluptatem. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Tollenda est atque extrahenda radicitus. At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit.

Atqui, inquam, Cato, si istud optinueris, traducas me ad te totum licebit. Ergo in gubernando nihil, in officio plurimum interest, quo in genere peccetur. Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; Itaque mihi non satis videmini considerare quod iter sit naturae quaeque progressio. Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Ut id aliis narrare gestiant? Deque his rebus satis multa in nostris de re publica libris sunt dicta a Laelio. Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt.

Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus,
qualis Q.

Tamen aberramus a proposito, et, ne longius, prorsus,
inquam, Piso, si ista mala sunt, placet.

Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio.

Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Erat enim res aperta. Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Rationis enim perfectio est virtus; At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? Egone quaeris, inquit, quid sentiam?

Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere.

Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus
probabantur.

Odium autem et invidiam facile vitabis.

Si alia sentit, inquam, alia loquitur, numquam intellegam quid sentiat; Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata. Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Quamquam id quidem licebit iis existimare, qui legerint.

Nec mihi illud dixeris: Haec enim ipsa mihi sunt voluptati,
et erant illa Torquatis.

Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari
possint;

Morbo gravissimo affectus, exul, orbus, egens, torqueatur eculeo: quem hunc appellas, Zeno? Nihil enim hoc differt. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost;

Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata; Duo enim genera quae erant, fecit tria. Ubi ut eam caperet aut quando?

Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam.

Iam quae corporis sunt, ea nec auctoritatem cum animi partibus, comparandam et cognitionem habent faciliorem. Sin autem eos non probabat, quid attinuit cum iis, quibuscum re concinebat, verbis discrepare? Ut nemo dubitet, eorum omnia officia quo spectare, quid sequi, quid fugere debeant? Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Omnium enim rerum principia parva sunt, sed suis progressionibus usa augentur nec sine causa; Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata.

Equidem e Cn.

Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret. Reguli reiciendam; Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. Sed quid minus probandum quam esse aliquem beatum nec satis beatum? Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Quippe: habes enim a rhetoribus;

Ita fit illa conclusio non solum vera, sed ita perspicua, ut
dialectici ne rationem quidem reddi putent oportere: si
illud, hoc;

Scio enim esse quosdam, qui quavis lingua philosophari
possint;

Praeteritis, inquit, gaudeo. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis?

Quo tandem modo? Cum autem venissemus in Academiae non sine causa nobilitata spatia, solitudo erat ea, quam volueramus. Isto modo, ne si avia quidem eius nata non esset. Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? Esse enim, nisi eris, non potes. Est autem a te semper dictum nec gaudere quemquam nisi propter corpus nec dolere.

Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Quae cum dixisset, finem ille. Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Qui est in parvis malis.

Quid de Pythagora? Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Itaque hic ipse iam pridem est reiectus; Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Quid, de quo nulla dissensio est? Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Earum etiam rerum, quas terra gignit, educatio quaedam et perfectio est non dissimilis animantium.

Sed quod proximum fuit non vidit.

Aufert enim sensus actionemque tollit omnem. Illud non continuo, ut aeque incontentae. Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Efficiens dici potest. Bonum incolumis acies: misera caecitas. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum.

Magna laus. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Cur deinde Metrodori liberos commendas? Sed videbimus. Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur?

Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Sit, inquam, tam facilis, quam vultis, comparatio voluptatis, quid de dolore dicemus? Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere. Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum. Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? At certe gravius. Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt.

Nemo enim est, qui aliter dixerit quin omnium naturarum simile esset id, ad quod omnia referrentur, quod est ultimum rerum appetendarum.
Atque his de rebus et splendida est eorum et illustris oratio.

Certe non potest. Quonam, inquit, modo? Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Quare ad ea primum, si videtur; Sed ad rem redeamus; Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus.

Atque etiam ad iustitiam colendam, ad tuendas amicitias et reliquas caritates quid natura valeat haec una cognitio potest tradere.

Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? Mihi enim satis est, ipsis non satis. Vadem te ad mortem tyranno dabis pro amico, ut Pythagoreus ille Siculo fecit tyranno? Qui enim existimabit posse se miserum esse beatus non erit. Quamquam id quidem, infinitum est in hac urbe; Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus;

An quae de prudentia, de cognitione rerum, de coniunctione
generis humani, quaeque ab eisdem de temperantia, de
modestia, de magnitudine animi, de omni honestate dicuntur?

Si enim ad populum me vocas, eum.

Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Saepe ab Aristotele, a Theophrasto mirabiliter est laudata per se ipsa rerum scientia; Causa autem fuit huc veniendi ut quosdam hinc libros promerem. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Amicitiam autem adhibendam esse censent, quia sit ex eo genere, quae prosunt. Sed haec nihil sane ad rem;

Non igitur de improbo, sed de callido improbo quaerimus, qualis Q.

Atque haec ita iustitiae propria sunt, ut sint virtutum reliquarum communia. Sed quid sentiat, non videtis. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Graccho, eius fere, aequalí? Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Compensabatur, inquit, cum summis doloribus laetitia. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere.

Cum autem venissemus in Academiae non sine causa nobilitata spatia, solitudo erat ea, quam volueramus. Memini vero, inquam; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Respondeat totidem verbis. Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus;

Ex ea quae sint apta, ea bonesta, ea pulchra, ea laudabilia,
illa autem superiora naturale nominantur, quae coniuncta cum
honestis vitam beatam perficiunt et absolvunt.

Aut etiam, ut vestitum, sic sententiam habeas aliam
domesticam, aliam forensem, ut in fronte ostentatio sit,
intus veritas occultetur?

Vulgo enim dicitur: Iucundi acti labores, nec male Euripidesconcludam, si potero, Latine;

Facit igitur Lucius noster prudenter, qui audire de summo bono potissimum velit; Vos autem cum perspicuis dubia debeatis illustrare, dubiis perspicua conamini tollere. Respondeat totidem verbis. Itaque et manendi in vita et migrandi ratio omnis iis rebus, quas supra dixi, metienda. Polycratem Samium felicem appellabant. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus;

Nos commodius agimus. Ut aliquid scire se gaudeant?

Summus dolor plures dies manere non potest?

Iam doloris medicamenta illa Epicurea tamquam de narthecio proment: Si gravis, brevis; Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Eam stabilem appellas.

Temporibus autem quibusdam et aut officiis debitis aut rerum necessitatibus saepe eveniet, ut et voluptates repudiandae sint et molestiae non recusandae.

Equidem, sed audistine modo de Carneade? Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest. Vide igitur ne non debeas verbis nostris uti, sententiis tuis. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias?

Sed quia studebat laudi et dignitati, multum in virtute processerat. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Quam si explicavisset, non tam haesitaret. Equidem, sed audistine modo de Carneade? Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere.

De bona autem fama-quam enim appellant eÈdoj¤an, aptius est bonam famam hoc loco appellare quam gloriam-Chrysippus quidem et Diogenes detracta utilitate ne digitum quidem eius causa porrigendum esse dicebant;
Ita relinquitur sola haec disciplina digna studiosis ingenuarum artium, digna eruditis, digna claris viris, digna principibus, digna regibus.
Illud autem ipsum qui optineri potest, quod dicitis, omnis
animi et voluptates et dolores ad corporis voluptates ac
dolores pertinere?

Atque etiam ad iustitiam colendam, ad tuendas amicitias et
reliquas caritates quid natura valeat haec una cognitio
potest tradere.
Ego autem existimo, si honestum esse aliquid ostendero, quod sit ipsum vi sua propter seque expetendum, iacere vestra omnia.

Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere? Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Dicam, inquam, et quidem discendi causa magis, quam quo te aut Epicurum reprehensum velim.

At vero Callipho et post eum Diodorus, cum is alter voluptatem adamavisset, alter vacuitatem doloris, neuter honestate carere potuit, quae est a nostris laudata maxime.

loripsum.net